12.09.2026, 11:50
Yatağımın yanındakı saat işığı mavi rəngdə yanırdı və mən artıq üçüncü gecə idi ki, yuxu mənə əl vermirdi. İşdən çıxarılmışdım, qız yoldaşımdan ayrılmışdım və anamın xəstəxanaya yatdığını öyrənmişdim — hamısı eyni həftədə. Bu yükləri daşımaq üçün içimdə heç bir güc qalmamışdı və mən beynimi susdurmaq üçün nəsə axtarırdım. Dostum Rəşad bir dəfə mostbet zerkalo haqqında danışmışdı, amma mən o vaxt gülüb keçmişdim. İndi isə telefonumu götürüb o sözləri xatırladım və barmaqlarım öz-özünə axtarış etdi. Reallıqdan qaçmaq istəyirdim — heç kimə demədiyim bir həqiqət idi bu, sadəcə içimdə saxladığım bir sığınacaq ehtiyacı.
Birinci dəfə mostbet zerkalo vasitəsilə daxil olanda ürəyim döyünürdü, sanki qadağan olunmuş bir qapını açırdım. Qeydiyyatdan keçdim, bonus aldım və elə bil oyun ekranındakı rənglər mənim boz həyatıma qarışdı. İlk on manatı uduzdum — heç vecimə olmadı. İkinci on manatı da uduzdum — yenə vecimə olmadı, çünki mən qazanmaq üçün deyil, unutmaq üçün oynayırdım. Elə bil hər spin mənim beynimdəki ağrını bir az da o tərəfə itələyirdi. O gecə səhərə qədər oynadım və yatanda düşüncələrim bir az da sakit idi. Səhər oyananda isə qəribə bir boşluq hiss etdim — nə yaxşı, nə pis, sadəcə boş.
Günlər keçdikcə vəziyyət dəyişdi. Bir axşam mostbet zerkalo üzərindən oynayarkən kiçik bir məbləğ qazandım — otuz manat civarında. Bu məbləğ mənim üçün böyük deyildi, amma hiss etdiyim sevinc gözlənilməz idi. Sanki bütün günü ağlamış bir uşağın birdən gülümsəməsi kimi bir şeydi. O an anladım ki, bu platforma mənə sadəcə qaçış yeri deyil, həm də kiçik bir nəfəs alma imkanı verir. Daha sonra bir dəfə daha böyük uduş gəldi — iki yüz manat. O pulu anama xərclədim, ona meyvə aldım, gül aldım. Xəstəxanada onun üzünü gülərkən görəndə gözlərim doldu. Mən o pulu qazanmamışdım, sanki o pul mənə bir yuxudan oyanmaq şansı vermişdi.
Amma hər şey hamar getmirdi. Bir həftə dalbadal uduzdum, demək olar ki, hər şeyi itirdim. O zaman mostbet zerkalo mənə elə gəldi ki, məni sınayır — sən həqiqətən nəyə dözə bilirsən? Mən dözə bilirdim, çünki məqsədim pul deyildi. Məqsədim o anlıq sükut idi, o anlıq düşüncəsizlik idi. Və bu məqsədə çatmaq üçün hər uduş da, hər uduzma da mənə lazım idi. Bir gecə o qədər qəribə bir oyun keçirdim ki, səhər açılanda gülməyə başladım. Özümə dedim: sən kimə oyun göstərirsən? Reallıqdan qaçırsan da, sabah yenə iş axtarmalısan, yenə ananı xəstəxanaya aparmalısan, yenə ürəyini qıran insanları xatırlamalısan. Amma bu qaçış mənə güc verirdi — balaca, amma real.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, bəlkə də bu yolla özümə yalan demirdim, sadəcə özümə bir nəfəs yeri yaradırdım. Mostbet zerkalo mənim həyatımı dəyişmədi, heç böyük bir sərvət də qazandırmadı. Amma o gecələrdə mənə elə gəldi ki, dünya bir az da yumşalır, bir az da dözülə bilən olur. Hər insanın öz qaçış yolu var — kimisi kitab oxuyur, kimisi idman edir, kimisi də belə bir ekranın arxasında gizlənir. Mənimki də bu idi və buna görə utanmıram. Çünki bəzən sağ qalmaq üçün sadəcə bir az uzaqlaşmaq lazımdır — nə qədər ki, geri qayıtmağı unutmursan.
Birinci dəfə mostbet zerkalo vasitəsilə daxil olanda ürəyim döyünürdü, sanki qadağan olunmuş bir qapını açırdım. Qeydiyyatdan keçdim, bonus aldım və elə bil oyun ekranındakı rənglər mənim boz həyatıma qarışdı. İlk on manatı uduzdum — heç vecimə olmadı. İkinci on manatı da uduzdum — yenə vecimə olmadı, çünki mən qazanmaq üçün deyil, unutmaq üçün oynayırdım. Elə bil hər spin mənim beynimdəki ağrını bir az da o tərəfə itələyirdi. O gecə səhərə qədər oynadım və yatanda düşüncələrim bir az da sakit idi. Səhər oyananda isə qəribə bir boşluq hiss etdim — nə yaxşı, nə pis, sadəcə boş.
Günlər keçdikcə vəziyyət dəyişdi. Bir axşam mostbet zerkalo üzərindən oynayarkən kiçik bir məbləğ qazandım — otuz manat civarında. Bu məbləğ mənim üçün böyük deyildi, amma hiss etdiyim sevinc gözlənilməz idi. Sanki bütün günü ağlamış bir uşağın birdən gülümsəməsi kimi bir şeydi. O an anladım ki, bu platforma mənə sadəcə qaçış yeri deyil, həm də kiçik bir nəfəs alma imkanı verir. Daha sonra bir dəfə daha böyük uduş gəldi — iki yüz manat. O pulu anama xərclədim, ona meyvə aldım, gül aldım. Xəstəxanada onun üzünü gülərkən görəndə gözlərim doldu. Mən o pulu qazanmamışdım, sanki o pul mənə bir yuxudan oyanmaq şansı vermişdi.
Amma hər şey hamar getmirdi. Bir həftə dalbadal uduzdum, demək olar ki, hər şeyi itirdim. O zaman mostbet zerkalo mənə elə gəldi ki, məni sınayır — sən həqiqətən nəyə dözə bilirsən? Mən dözə bilirdim, çünki məqsədim pul deyildi. Məqsədim o anlıq sükut idi, o anlıq düşüncəsizlik idi. Və bu məqsədə çatmaq üçün hər uduş da, hər uduzma da mənə lazım idi. Bir gecə o qədər qəribə bir oyun keçirdim ki, səhər açılanda gülməyə başladım. Özümə dedim: sən kimə oyun göstərirsən? Reallıqdan qaçırsan da, sabah yenə iş axtarmalısan, yenə ananı xəstəxanaya aparmalısan, yenə ürəyini qıran insanları xatırlamalısan. Amma bu qaçış mənə güc verirdi — balaca, amma real.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, bəlkə də bu yolla özümə yalan demirdim, sadəcə özümə bir nəfəs yeri yaradırdım. Mostbet zerkalo mənim həyatımı dəyişmədi, heç böyük bir sərvət də qazandırmadı. Amma o gecələrdə mənə elə gəldi ki, dünya bir az da yumşalır, bir az da dözülə bilən olur. Hər insanın öz qaçış yolu var — kimisi kitab oxuyur, kimisi idman edir, kimisi də belə bir ekranın arxasında gizlənir. Mənimki də bu idi və buna görə utanmıram. Çünki bəzən sağ qalmaq üçün sadəcə bir az uzaqlaşmaq lazımdır — nə qədər ki, geri qayıtmağı unutmursan.